İstanbul Çocuk ve Ergen Psikoloğu

İstanbul'da çocuk psikoloğu aramak, uzman bulmaktan çok uygun uzmana ulaşmakla ilgili bir mesele. Şehir büyük, trafik öngörülemez ve çoğu aile için asıl soru şu: haftada bir, aynı saatte, aylarca sürdürebileceğim bir yol mu bu?

Bu yüzden İstanbul'daki ailelerle konuşurken önce mesafeyi konuşuyorum. Ofis Kurtköy'de, Sabiha Gökçen metro durağının hemen yanında. Anadolu yakasının büyük bölümünden M4 hattıyla aktarmasız geliniyor. Avrupa yakasından gelmek teknik olarak mümkün ama pratikte çoğu aile için sürdürülebilir değil; orada online görüşmeyi öneriyorum ve bunun bir taviz olmadığını söylüyorum.

Anadolu yakasından ulaşım

Kartal, Maltepe, Kadıköy ve Kadıköy hattı üzerindeki ilçelerden M4 metrosuyla aktarmasız geliniyor. Tuzla, Sancaktepe, Sultanbeyli ve Çekmeköy'den araçla yirmi dakika civarında bir yol var. Ümraniye ve Ataşehir'den TEM üzerinden yaklaşık yarım saat.

Uyku, yeme ve tuvalet: bedenin dilinden gelen mesajlar

Küçük çocuklar duygularını cümleyle değil, bedenle anlatır. Bu yüzden kaygı çoğu zaman karın ağrısı, uykuya dalamama ya da yeme reddi olarak görünür. Pediatrik bir sorun dışlandıktan sonra bu belirtileri psikolojik olarak okumak gerekir.

Uykuya dalma zorluğu en sık görüleni. Çocuk gün boyu meşgul, akşam yatağa girdiğinde zihin boşalıyor ve gün içinde işlenmemiş ne varsa yüzeye çıkıyor. Yatmadan önceki yarım saatin sakin, ekransız ve öngörülebilir olması çoğu ailede belirgin fark yaratıyor.

Yeme konusunda ailelere ısrarla söylediğim bir ayrım var: ne yiyeceğine ebeveyn karar verir, ne kadar yiyeceğine çocuk. Bu ayrım bozulduğunda yemek masası bir güç mücadelesine dönüşüyor ve çocuk yemeği reddederek kontrol kazanmayı öğreniyor.

Tuvalet kontrolünde geriye dönüş ise neredeyse her zaman bir haberci. Kardeş doğumu, okul değişikliği, evdeki gerginlik. Cezalandırmak durumu uzatıyor; nedenin bulunması kısaltıyor.

Özgüven, akran ilişkileri ve dışlanma

Özgüven övgüyle büyümüyor. "Sen çok zekisin" cümlesi kısa vadede iyi hissettiriyor, uzun vadede çocuğu zorlanmaktan kaçınmaya itiyor, çünkü başarısız olursa etiketini kaybedeceğini düşünüyor. Çabayı ve süreci gören geri bildirim, sonucu öven geri bildirimden daha sağlam bir zemin kuruyor.

Akran ilişkilerinde ailelerin en zorlandığı an, çocuğun dışlandığını öğrendikleri an. İçgüdüsel tepki müdahale etmek oluyor: öğretmeni aramak, diğer aileyle konuşmak. Bazen gerekli, ama her zaman ilk adım değil. Önce çocuğun ne yaşadığını, olayı nasıl anlattığını dinlemek gerekiyor.

Tekrarlayan, güç dengesizliği içeren ve çocuğu okuldan uzaklaştıran bir durum artık akran sürtüşmesi değil, akran zorbalığıdır ve okulla resmî bir çalışma gerektirir. Bu ayrımı ailelerle netleştirmek sürecin ilk işi oluyor.

Sosyal beceriler öğrenilebilir. Göz teması, sohbete katılma, hayır diyebilme. Bunlar çocukla oyun içinde ya da yapılandırılmış çalışmalarla çalışılabiliyor.

İstanbul'da hangi durumlarda başvurulur?

Şu üç ölçüt işe yarıyor: iki ayı geçen ve azalmayan bir değişim, sadece evde değil okulda da görülmesi, ve çocuğun günlük hayatını daraltması. Bu üçünden ikisi varsa konuşmakta fayda var. Kendine zarar verme ya da can güvenliğine dair bir durumda ise beklenmemeli: 112 Acil Çağrı Merkezi ya da en yakın acil servis.